می بینی که چه ساده

من عاشق شدم.

هم محلی ها لکاته صدایش می کنند.

پیر مردها بعد از نماز مغرب نفرینش می کنند

پیر زن ها در کوچه به زور چادر سرش می کنند

کسی نمی بیندش حتی به عنوان یک عابر.

شب ، می ترسد از سایه اش

از پیچیده شدن صدای پاشنه ی کفشش در کوچه.

چنگ می زند گلویش را بغض

وقتی ،نوشته است روی پیش خوان عطاری

از دادن نسیه معذوریم.

عاشقش شدم به سادگی آنچه ندیدن، چه چیز رنجش میدهد.

به سادگی آنکه از خودشان طردش کردند.

آخرین چراغ

تنها روزنه ی فرار.

شعله تاب نیاورد در بی تابیِ باد.

خـــــــــــــــاموشی.

امیدم ناامید شد.

برای دیدن اولین، آخرین نگاه تو.

پرواز به خاطرم ماند.

از تو که نه ،

از خودم خسته شدم.

از تکرار خنده هایی خشک در آیینه.

امروز

ساعت را کوک نکردم

که شاید بیدار نشوم هرگز

اما نشد.

دیروز پنجره را بستم

که صدای خِش خِشِ جاروی رفتگر

بیدارم نکند هرگز

اما نشد.

دیروز...

دیروز...

اما نشد

هنوز هم در خیال ِ مرگ ، شب ها را تمام می کنم.

اما نمی شود

تعبیر خواب همسایه ، مرگم.

 کفر است

می دانم.

اما فرق تو با عیسی مسیح (ع) در زنده کردن مردگان چه بود؟

به سایه ام ،هنگام پنهان شدنش در تاریکی ها شک می کنم.

نکند مانند زن همسایه خیانت بکند.

لبخند هایی درون آیینه

اما نه، کسی  پشت آیینه نیست

زن همسایه

امشب عروسی اش است

لکاته ها به زیر پنجره اتاقم

به قصد آزارم کِل می کشند

با ناخن های بلندشان به دیوار می کشند.

زن همسایه امشب عروسی اش است.

خیانت.

از سایه ام می ترسم

شاید سایه ام با زن همسایه...

نه،

انگار لکاته ها افکارم را می خوانند

که مرتب به زیر پنجره می خندند.

امشب سایه ام به جا رختی آویزان نیست.

...

ترسید از گفتن ِ  رفتن

اما رفت.

ماندنم بی فایده است.

دیگر قاتل ها می دانند

از گناه های نکرده ام

از توبه های مستجب نشده.

ساده تر

گه گاه

از روزهای مترسک شدنم سر مزرعه ی این وآن می ترسم

از گناه های نکرده ام

که نشوند تعبیر کابوس های بیداری ام می ترسم.

نکند رویاهایم در هوای هوسم آتش بگیرند

می ترسم از تو ،

آشنای روزهای آفتابی ام ؛ سایه.

که تو

برای گناه های نکرده ام نکنی ترکم

می ترسم از فردا

که نیامده برود

و من بمانم

در صف طولانی نانوایی.

می دانم اگرچه دورم

اما نزدیک به خاطره های شب های تو.

نزدیک تر از عطر بوته های یاس همسایه

یا ، قاصدک به اسارت افتاده به دستان تو

باورم کن

تنها برای بار دیگر

تنها برای یک پایان.

خانه ام به خانه ی مهتاب نزدیک است

مجالی ده .

همسفرم شو در این بیکران، نگاه های مبهم آدم ها.

هنوز

جزوه ی جا مانده در جامیزی نیمکت

منتظر کوله پشتی ،

خط به خطش را از بَر می کند.

 می شناسیم

می دانی از کدام قبیله ام.

تفریح من،شکار و زورآزمایی آنها نیست.

می دانم که می دانی،

اینجا دیوانه صدایم می زنند

خلاصه اش

در طویله ی قبیله اسب سفید ندارم.

اما باز همسفرم می شوی!

از شرق وطن ِ روحم،تا شرق آرزوهایم.

می دانم که می دانی

پیاده سفر خواهم کرد

 با پای برهنه

اما باز همسفرم می شوی!!

 بهار.

 برگ ها

طلایی، نارنجی، زرد؛

بی رمق بر زمین.

بیدهای باغ آشفته تر،

از دَم دَمای غروب پاییز.

ماهی های قرمز حوض

از فرط حیا خود کشی کردند.

مادر دیگر انار دان نکرد

پدر دست از نماز کشید.

عقربه های ساعت

سَر دَر ُگم،از کدام طرف بچرخند

وقتی آرام،درِِ خانه باغ را

برای همیشه رو به چشمانم بستی.

 دیدمت.

می بینمت.

خواهمت دید.

چه تلخ، دیگر نباید بشناسمت

پلاک خانه را

دفتر خاطره هایم را

چند روز،

         چند ماهی،
                       یا که چند سال

می دانم؛وقتی که قاضی حکم به جدایی من و تو دهد

روزگارم

          همین است.

هنوز هم میان حقیقت و رویا

فاصله ایی ست قدِ

مهربانی های مادر تِرِزا تا بی رحمی جنگ افروزان جهان

باور خیال هایی که هنوز به صحنه ی حقیقت کالند.

با جشن رنگِ خواب های ما.